เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวสิงอวิ๋นไม่ได้ลงมือหนัก เพียงเพราะอู๋อวี่ชิวมีเนื้อตัวมากเกินไป แค่ตบเบา ๆ ก็สั่นไม่หยุด
เดิมทีไม่อยากตีเธอ เพียงแต่โกรธเกินไป
ผู้หญิงคนนี้ ทั้งวันก็ดูดซับแก่นสารไม่น้อย เหตุใดภูมิต้านทานกลับไม่เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย?
แค่ภาพมายาเล็ก ๆ ข้างนอกนิดหน่อย ก็ทำให้เธอหลงจนเวียนหัว ถ้าเขาไม่อยู่ข้างกายเธอ มันจะไม่แย่เอาหรือ?
อู๋อวี่ชิวร้อง “อ๊ะ” ออกมา อย่างงุนงงและทำอะไรไม่ถูก มองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองยืนอยู่ตรงประตู ห่างอีกก้าวเดียวก็จะพุ่งออกไปข้างนอกแล้ว
ปัญหาคือ ตัวเองไม่ได้ใส่อะไรเลย ถ้าวิ่งออกไปแบบนี้ ผีที่ไหนจะรู้ว่าจะเกิดเรื่องน่ากลัวอะไรขึ้น
ส่วนเซียวสิงอวิ๋นยังคงจับมือเธอไว้ ดึงกลับอย่างแรง
“ศิษย์น้องชาย ฉันเป็นอะไรไป?” อู๋อวี่ชิวรู้สึกเขินอายและหวาดกลัวอยู่บ้าง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล