กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ด้วยเสียงตู้ม หนานกงอวี้รู้สึกว่าตัวเองลอยขึ้น ร่างกายเหมือนใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง ปลิวว่อนอย่างบ้าคลั่งกลางสายลม ลอยขึ้นฟ้าเป็นเกลียว
แขนข้างนี้หมดความรู้สึกในทันที แขนเสื้อถูกแรงที่ปะทะจนแตกออก
แต่การฝึกยุทธ์หลายสิบปีของเขาไม่ได้มีชื่อเสียงเกินความสามารถ อาศัยแรงที่กระเด็นออกไป ตีลังกากลับหลังติดกันหลายรอบ ลงพื้นได้อย่างเฉียดฉิว
เขาเอามือไพล่หลัง ซ่อนแขนทั้งสองที่สั่นเทา ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย ยิ้มยังดูแย่กว่าร้องไห้ “ท่านผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา ผู้อาวุโสอย่างผมสู้ไม่ได้ ไม่ทราบจะเรียนถามนามแซ่และชื่อได้ไหม?”
“ผู้อาวุโสพูดถ่อมตัวเกินไป ผมชื่อเซียวสิงอวิ๋น จริง ๆ ไม่เคยผ่านการบำเพ็ญศิลปะการต่อสู้จีนหรือวิชายุทธ์เลย แค่เกิดมาแรงมาก!”