กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หมู่บ้านชนบทห่างไกลไม่ค่อยมีชีวิตยามค่ำคืน ถ้ามีก็เป็นชีวิตยามค่ำคืนระหว่างสามีภรรยา ยังไม่ถึงเที่ยงคืนก็มืดสนิท มีเพียงเสียงหมาเห่าที่ดังขึ้นประปรายเป็นครั้งคราว
เซียวสิงอวิ๋นแค่อยากคุยกับหลี่จี้ฮว่าและหลี่หลีหมิงพ่อลูกเท่านั้น ไม่ได้คิดจะใช้ความรุนแรง
คุยเรื่องชีวิต คุยเรื่องอนาคต คุยเรื่องความฝัน... นี่ถือเป็นความโรแมนติกแบบผู้ชาย
บังเอิญว่าในเวลาเดียวกัน หลี่จี้ฮว่าและหลี่หลีหมิงก็อยากคุยกับเซียวสิงอวิ๋นเช่นกัน
“แกถูกเอ้อร์เป่าตีจนเป็นแบบนี้ ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ? ตอนนี้แกก็เรียกพี่น้องลูกพี่ลูกน้องมาสักหลายคน ไปที่บ้านเอ้อร์เป่า พังประตูบ้านมัน ลากมันออกมาซ้อมสักชุด! ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ ต่อให้ทำให้มันพิการก็ไม่มีใครเห็น!”