กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวสิงอวิ๋นปาเสียมในมือทิ้ง แล้วเดินเข้าไปพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ผมจะคุยกับพวกเขาเอง ไม่มีเรื่องอะไรที่คุยกันดี ๆ ไม่ได้”
“คุยไม่รู้เรื่องหรอก คนพวกนี้ฟังภาษาจีนยังไม่เข้าใจ พูดได้ไม่ถึงสองประโยคก็จะชักมีดขึ้นมาแล้ว” หูหลี่ลี่พูดอย่างหมดหวัง
“นั่นเพราะคุณยังหาวิธีสื่อสารที่ถูกไม่เจอ ดูผม” เซียวสิงอวิ๋นพูดพลางก้าวเท้ายาวเดินไปทางคนพวกนั้น แล้วตะโกนแต่ไกล “อาตาซี!”
คนพวกนั้นชักมีดออกมาแล้ว แกว่งไฟฉายแสงแรงในมือ พลางด่าทอและวิ่งตรงมาที่สุสาน
แต่พอวิ่งไปได้แค่ไม่กี่สิบเมตร ในหัวก็ว่างเปล่า มีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในสมองไม่หยุด “อาตาซี อาตาซี อาตาซี...”
พวกเขาเก็บมีดกลับไปอย่างงุนงง ใบหน้าเผยรอยยิ้มแข็งทื่อ “อาตาซี!”