กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทกวี “วสันต์หนาว” ของเฉินอวี่อี้ไม่ได้มีใครอ่านกันทุกคนหรอก บรรดาคนที่ได้ชื่อว่าเป็นปรมาจารย์ออกแบบเครื่องประดับและปรมาจารย์แกะสลักหยกนั้น พวกเขาแค่เป็นผู้ที่เก่งที่สุดในสาขาอาชีพของตัวเอง ระดับความรู้ทางวัฒนธรรมอาจจะไม่ได้สูงมากนัก
เมื่อเจอหลิวชุนฮวาเค้นถามด้วยท่าทางเอาเรื่อง กรรมการตัดสินคนนั้นก็หัวเราะ “ว่าง ๆ ก็อ่านหนังสือบ้าง อ่านหนังสือทำให้คนฉลาดขึ้น”
“พรืด……”
“ฮ่า ๆ!”
เจ้าหน้าที่ข้าง ๆ พอเห็นก็รู้ทันทีว่าพวกนี้ไม่ได้ผ่านการฝึกอาชีพมา ถึงกับขำหลุดออกมาทันที
ขนาดเจ้าหน้าที่ธรรมดาพวกนี้ยังฟังออก ว่ากรรมการตัดสินวัยเก๋าคนนี้ด่าหลิวชุนฮวาว่าโง่เกินไป ให้เธอไปอ่านหนังสือเพิ่มสติปัญญา