กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ที่เซียวสิงอวิ๋นเรียกคนที่มาคารวะสุราคนนี้ว่า “เสี่ยวเจี่ย” ก็เพราะเขาลืมชื่ออีกฝ่าย เป็นคนสมัยมหาวิทยาลัยที่จำชื่อไม่ได้และแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กัน
นายมาคารวะสุรา ไม่มีปัญหาอะไร ผมดื่มไปอึกหนึ่ง แค่พอเป็นมารยาทก็พอแล้ว
นายดื่มหมดในอึกเดียว แล้วยังจ้องเขม็งมาที่ผม จะเอาอะไรกันแน่?
“พี่ชาย เป็นอะไรไป?” เซียวสิงอวิ๋นก็จ้องเขม็งกลับไปที่อีกฝ่ายเช่นกัน ถ้าพูดถึง “ฝีมือการใช้สายตา” เขาไม่เคยกลัวใคร
เสี่ยวเจี่ยชี้ไปที่แก้วในมือเซียวสิงอวิ๋น ขมวดคิ้วพูดว่า “นี่นายแกล้งจิบเหล้าเหรอ? ผมดื่มเหล้าในแก้วหมดในอึกเดียว แต่นายกลับจิบแค่นิดเดียว?”
เซียวสิงอวิ๋นปลอบว่า “ไม่ต้องเสียดาย วันนี้คุณชายกู้เป็นเจ้ามือเลี้ยง สุราขาวจีนในแก้วดื่มหมดแล้ว ก็รินเพิ่มอีกแก้วได้นี่นา”