กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในห้องหมายเลข 8919 อาปิ่งเช็ดอาวุธในมือจนสะอาด จู่ๆ ก็ขมวดคิ้วถามขึ้นว่า “หูจื่อ เรากินข้าวเย็นแล้วหรือยัง? ทำไมผมถึงหิวขนาดนี้?”
นักฆ่าอีกคนชื่อหูจื่อ เกาหัว พูดอย่างสับสนว่า “ผมจำได้ว่าเพิ่งกินไปไม่ใช่หรือ เอิ๊ก... แต่ผมก็หิวเหมือนกัน ไปเถอะ กินให้อิ่มแล้วค่อยสะดวกทำธุระตอนกลางคืน”
หูจื่อเรอขึ้นมาเสียงหนึ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกหิว อยากกินวัวทั้งตัวลงไป
อาปิ่งได้ยินก็ยิ่งสับสน “ทำธุระ? ธุระคือใคร?”
สมองของเขาเริ่มมัวๆ เบลอๆ หลายเรื่องในชั่วขณะหนึ่งนึกไม่ออก
“เฮอะ นายโง่หรือเปล่า? ช่างเถอะ กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน” หูจื่อพูดพลางเร่งให้อีกฝ่ายรีบไปกินข้าวที่ห้องอาหารโรงแรม