กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“อย่าถาม ถ้าถามก็บอกว่าเดาเอา” เซียวสิงอวิ๋นแกว่งกระบองไฟฟ้าแล้วลุกขึ้นยืน กวาดตามองออกไปข้างนอกอย่างไม่ใส่ใจสองสามที แล้วพูดกับหูหลี่ลี่ “ไม่ต้องโทรแล้ว ในตู้เย็นมีวัตถุดิบไหม? ถ้ามีก็ทำอาหาร ถ้าไม่มีก็สั่งอาหารส่งถึงที่”
“อ้อ ๆ ขอโทษนะ ที่นี่เป็นแค่ที่พักชั่วคราว ไม่ได้เตรียมวัตถุดิบไว้ ฉันสั่งอาหารส่งถึงที่ก็แล้วกัน” หูหลี่ลี่ถูกเซียวสิงอวิ๋นบงการจนงงไปหมด จึงเชื่อฟังสั่งอาหารส่งถึงที่อย่างว่าง่าย
พอสั่งเสร็จถึงเพิ่งรู้ตัว บ่ายวันนี้ไอ้หมานั่นทำเงินได้กว่าหนึ่งร้อยล้าน ไม่ใช่ตกลงกันว่าเขาจะเลี้ยงหรือไง?
ทำไมสุดท้ายกลายเป็นตัวเองต้องควักกระเป๋าอีก?
เฮ้อ... ก็รู้อยู่แล้วว่าไอ้หมานี่เชื่อถือไม่ได้