กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เซียวสิงอวิ๋นและกู้ชิงเฉิงรีบเข้าไปประคองอู๋ฉางโหย่วขึ้นมา คนหนึ่งลูบหลัง อีกคนช่วยดึงทิชชู่มาเช็ดเลือดสดที่ไหลออกจากมุมปาก
ในบรรดาคนเหล่านี้ ในใจเซียวสิงอวิ๋นหวั่นไหวที่สุด
เขาไม่อยากให้เพิ่งคำนับรับศิษย์ ยังไม่ทันได้เรียนอะไร ร่างกายศาสตราจารย์อู๋ก็ทรุดโทรมลงเสียก่อน
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นคงคิดว่าเซียวสิงอวิ๋นคนนี้ข่มผู้อาวุโสโดยเฉพาะ
“เฮ่ย ร่างกายพังหมดแล้วจริง ๆ ... แค่ก ๆ ...” ศาสตราจารย์อู๋พูดอย่างท้อแท้อยู่ว่า แล้วก็ไอขึ้นมาอีก
กู้ชิงเฉิงพูดอย่างปวดใจ “อาจารย์ อย่าพูดแล้วเลยครับ พวกเราไปพักในห้องกันดี ๆ ก่อน รอให้ร่างกายฟื้นดีแล้วค่อยสอนวิชาให้พวกเรา”