กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่เซียวสิงอวิ๋นหาเจ้าอ้วนหลัวเจอในโถงผ่าหยก เขากำลังนั่งอยู่ในกองเศษหิน ตาร้องไห้จนแดงก่ำ
“จบแล้ว จบหมดแล้ว ผ่าหินดิบที่ผมหมายตาที่สุดติดกันสี่ก้อน ผ่าแล้วขาดทุนหมดเลย! กว่าสองแสนคือทรัพย์สินทั้งหมดของผมนะ แม้แต่ต้นทุนสองหมื่นยังเอากลับมาไม่ได้ ตอนนี้เหลือหินห่วยๆ ที่นายช่วยเลือกให้ก้อนหนึ่ง ผมยังขี้เกียจผ่าเลย”
“รู้อย่างนี้วันนี้ผมไม่มาดูงานประมูลนี้หรอก ขาดทุนหนักมาก กว่าสองแสนนี้ไปเที่ยวสถานบันเทิงได้กี่ครั้งกัน?”
เซียวสิงอวิ๋นแอบชื่นชมตัวเองในใจ โชคดีที่เขายืนกรานให้เจ้าอ้วนหลัวประมูลได้หินดิบที่ตัวเองหมายตาไว้หนึ่งก้อน ไม่อย่างนั้นเจ้าอ้วนคงร้องไห้จนตายจริงๆ