กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลัวต้าพั่งมองแผ่นหลังของชายชราชาวบ้านที่เดินจากไป ยังรู้สึกเสียวสันหลังและหวาดระแวงอยู่บ้าง จึงพูดกับเซียวสิงอวิ๋นเบา ๆ ว่า “ชายชราชาวบ้านคนนั้นจะกลับมาหลอกลวงนายหรือเปล่า? รู้อยู่ว่าเขาไม่ควรหาเรื่อง แต่ยังรับทำธุรกิจกับเขาอีกหรือ?”
“ดูโหงวเฮ้งแล้ว ชายชราชาวบ้านคนนั้นน่าจะเป็นคนมีหน้ามีตา ผมขายหยกแท้ เขาคงไม่กล้ารังแกพ่อค้าปกติอย่างพวกเรา อีกอย่าง ราคาที่ผมขายให้เขาถูกกว่าหินหยกในร้านค้าเยอะเลย” เซียวสิงอวิ๋นตอบ
“โอ้โฮ ไม่เจอกันไม่กี่วัน นายยังเรียนดูโหงวเฮ้งเป็นแล้วหรือ?”
“รู้งู ๆ ปลา ๆ นิดหน่อย ก็เพราะความจำเป็นในการใช้ชีวิตนั่นแหละ”
“ดีลนี้ของนาย อย่างน้อยก็ได้กำไรจากชายชราชาวบ้านคนนั้นหนึ่งหมื่นหยวนใช่ไหม?”
“พล่อย ๆ นะ ผมได้กำไรแค่เก้าพันกว่าหยวนเอง!”
“……”