ตอนที่ 224 ครั้งนี้ไม่มีจริงๆ

จือจืออายุได้เก้าเดือนแล้ว ถูกเลี้ยงดูจนขาวท้วมจ้ำม่ำ แขนเล็ก ๆ เป็นปล้อง ๆ พอหย่อนลงในอ่างอาบน้ำ ก็ดีอกดีใจตีน้ำดังแปะ ๆ

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังแว่วจากห้องน้ำมาถึงห้องหนังสืออย่างต่อเนื่อง

เสิ่นเนี่ยนอดใจไม่ไหว ดึงประตูห้องหนังสือเปิดออกแล้วชะโงกหน้าออกมาดู ลู่เจียงนั่งอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก มองละอองน้ำกระเซ็นใส่หน้าลูกสาว พลางหัวเราะเบา ๆ

สองพ่อลูกสีหน้าละม้ายคล้ายกัน คนหนึ่งหัวเราะจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ สี่ซี่ อีกคนสุขุมนิ่งขรึมเปี่ยมล้นด้วยความรักของผู้เป็นพ่อ

ต่างฝ่ายต่างสบตากัน โดยมีเพียงธรณีประตูเล็ก ๆ ที่กั้นน้ำคั่นกลางไว้

“กร๊อบ—”

ลู่เจียงได้ยินเสียงจึงเอียงศีรษะหันไป จือจือเห็นพ่อมองไป ใบหน้าเล็ก ๆ ก็มองตามไปด้วย