กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอลู่เหอพูดธุระเสร็จ ก็ไม่อยู่โอ้เอ้ที่ชั้นสองอีก เดินขึ้นชั้นสามไปนอน
ลู่เจียงมองตามเขาขึ้นชั้นบน จากนั้นจึงพูดกับเสิ่นเนี่ยน “ดื้อรั้นจริง ๆ”
เสิ่นเนี่ยนหันไปจัดตำราต่อ เธอย่อตัวลง “ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง ไม่มีภาระครอบครัวให้พะวง อยากทำอะไรก็ทำ ลู่เหอแบบนี้นี่แหละ ดีที่สุดแล้ว”
“บางทีคงมีแต่วัยรุ่นแบบนี้ ถึงจะคิดไปทำเรื่องที่บริสุทธิ์ใจขนาดนี้ได้”
เธอยิ้มพลางมองลู่เจียง “นายต้องยอมรับนะ ว่าน้องชายนายเหนือกว่าคนส่วนใหญ่ หลายคนเรียนจบก็ลอยไปตามกระแส ทำงานงก ๆ ยุ่งวุ่นวาย ไม่รู้เลยว่าอุดมการณ์คืออะไร เป้าหมายคืออะไร แต่ลู่เหอมีตั้งนานแล้ว และไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง”
“เขาจะต้องสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างแน่นอน”
ลู่เจียง “เหมือนฉัน”