กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลู่เจียงไม่เข้าใจหรอกว่าความฉลาดทางอารมณ์คืออะไรกัน แต่พอเห็นสายตาของภรรยาก็รู้ว่ากำลังชมเขา จึงคิดจะเข้าไปหอมเธออีกรอบ แต่กลับถูกเสิ่นเนี่ยนฟาดฝ่ามือใส่หน้าเข้าให้ฉาดหนึ่ง
“ไม่ใช่แค่นายคนเดียวที่อยากนะ!”
“ไสหัวไปไกล ๆ เลย!”
ลู่เจียงหลุดขำ ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเธอไม่กี่ประโยค ปลายหูของเสิ่นเนี่ยนพลันแดงระเรื่อ เธอส่งเสียง “อืม” แผ่วเบาในลำคอ
พอขานรับจบใบหน้าก็แดงก่ำ
เธอเอามือบดบังดวงตาไม่กล้ามองลู่เจียง ทว่าลู่เจียงกลับรวบตัวเธอเข้ามากอดไว้ในอก พลางวางมือทาบลงบนหน้าท้องน้อยของเธอ
แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อย “ฉันเองก็ชอบเหมือนกัน”
“เลิกพูดได้แล้ว กลับบ้าน!” เสิ่นเนี่ยนผลักเขาออก แล้วก้าวเดินออกไปตามลำพัง ลู่เจียงหัวเราะร่าพลางเดินตามหลังเธอไป