ตอนที่ 159 ฉันมีคุณสมบัติพอจะถกเถียงอย่างเท่าเทียมกับคุณ?

คุยเรื่องการเรียนกับลู่เจียงอยู่สองสามประโยค

ฝั่งโน้นกลับอึกอักอ้ำอึ้ง

ที่บ้านคนเยอะ ห้องเล่นบิลเลียดกางโต๊ะไพ่นกกระจอกขึ้นมา เสียงล้างไพ่ดังกราว ๆ

สวีลิ่งอี๋พ้นระยะพักฟื้นหลังคลอดแล้ว มักจะมาครองที่นั่งที่นี่สักที่ เสิ่นเจ๋อเหลียงก็อยากมาเล่นเหมือนกัน แต่ราชินีน้อยยังเด็กเกินไป อยู่ในสภาพแวดล้อมที่ส่งเสียงดังขนาดนี้ไม่ได้ เขาจึงได้แต่เดินวนดูรอบหนึ่งแล้วพาเด็กกลับไปนอน

เสิ่นเนี่ยนฟังความครึกครื้นข้างในพลางเหม่อลอย

ลู่เจียงเอ่ยว่า “ฉันให้คนไปรับชิงสุ่ยมาดีไหม”

เสิ่นเนี่ยนส่ายหน้า อายุสิบหกปีจะทำอะไรกันได้ มาที่นี่จะมีประโยชน์อะไร

“เขายังต้องไปเรียนหนังสือ ถ้าสอบเข้ามัธยมปลายไม่ติดจริง ๆ ก็ต้องไปเรียนอะไรกันสักอย่าง”