ตอนที่ 157 หน้าตาไม่พึ่งพาสิ่งเหล่านี้

เสิ่นเนี่ยนพูดไม่ออกจริง ๆ

ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเธอออกความเห็นมากเกินไป แล้วสรุปว่าใครเป็นผู้ดำเนินงานโซนสินค้าคัดสรร บรรดาผู้ประกอบการจะต้องฟังคำสั่งใครกันแน่

“ตกลงว่าคุณมีอคติกับสตรีสหาย หรือมีอคติกับฉันกันแน่ พวกเราดูไม่รู้ประสีประสาขนาดนั้นเลยเหรอ”

จู้อิ้งชิงไม่ได้ตอบ

เขาไม่ใช่ไม่เคยร่วมงานกับสตรีสหาย แต่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะเออออตามน้ำไปเรื่อย ไม่มีมุมมองความคิดอะไรกันที่เป็นของตัวเองจริง ๆ

พอจะแสดงความเห็นอะไรกันออกมา ก็แทบจะเป็นการสรุปคำพูดที่คนอื่นพูดไปแล้วทั้งสิ้น

ในช่วงเวลาทำงานแค่ชวนคุยไม่กี่ประโยค ก็วกเข้าเรื่องครอบครัวได้ นี่คือเหตุผลที่เขาไม่ชอบร่วมงานกับเพื่อนร่วมงานหญิง คนที่มีความสามารถนั้นมีน้อยเกินไป และต่อให้มีความสามารถ นิสัยก็มักจะทะเยอทะยานเอาชนะจนเกินพอดี

ราวกับว่าต้องข่มผู้ชายให้จมมิด กดให้พวกเขาต้องก้มหัวให้ได้ ถึงจะนับว่าเป็นชัยชนะ

เสิ่นเนี่ยนเห็นเขาเหม่อลอย จึงโบกสมุดไปมาตรงหน้าเขา “รุ่นพี่จู้ คิดอะไรกันอยู่เหรอ”