กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเนี่ยนรู้สึกว่าการที่ตนเองไม่เกลียดชังที่นี่ ก็ถือว่าใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแล้ว
แต่ละชื่อเหล่านั้น เจาตี้ พ่านตี้...
ทิวเขาซับซ้อน ม่านหมอกมัวซัว มันงดงามตรงไหนกัน
เธอหันกลับไปมองลู่เจียง ยื่นมือที่ยังคงมีความเย็นเยียบออกไป แล้วลูบแก้มทั้งสองข้างของเขาเบา ๆ
ลู่เจียงก้มหน้าลง
เสิ่นเนี่ยนมองเขา ขอบตามีน้ำตาคลอ “ฉันยังคงทำใจยอมรับและคืนดีกับที่นี่ไม่ได้ แต่ฉันสามารถช่วยสนับสนุนผู้หญิงได้ ฉันจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ อาศัยพละกำลังของฉัน เพื่ออุทิศแรงกายเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับเส้นทางในการก้าวออกไปของพวกเธอ”
“นี่อาจจะเป็นโชคชะตาก็ได้”
ลู่เจียงโน้มตัวลง กอดเธอเอาไว้อย่างแผ่วเบา
เนิ่นนานมาแล้ว เขาเคยมองเห็นความไร้เรี่ยวแรงของผู้หญิงที่เป็นผู้นำครอบครัวจากตัวแม่ มองเห็นความยากลำบากของแม่ม่าย แต่ในตอนนั้นสุ้มเสียงข้างหูกลับบอกเขาว่า มันก็เป็นแบบนี้แหละ