เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ช่วงที่เสิ่นเนี่ยนหยุดพักผ่อน ทั้งตัวขี้เกียจไปหมด นั่งก็ไม่ยอมนั่งตรง ๆ มีแต่จะเอนซบลงบนตัวลู่เจียง
หวังอี๋ซินมองอยู่หลายครั้ง ก็ทำตามบ้าง คาบหลอดดูดน้ำแล้วเอนซบลงบนตัวลู่ซาน
ลู่ซานกำลังประคองปิ่นโตพุ้ยข้าว ถูกเธอชนเข้าทีหนึ่ง ตะเกียบจึงคีบวืดไป เขาใช้หลังมือดันตัวเธอให้ตรง “มีกฎเกณฑ์หน่อย อย่าลืมที่แม่เธอพูดไว้”
หวังอี๋ซินฟาดฝ่ามือใส่แขนเขาฉาดหนึ่ง “แม่ฉันกำชับแค่ฉันคนเดียวหรือไง ไม่ได้บอกให้นายดูแลฉันให้ดีเหรอ นายดูแลยังไงกัน แค่ฉันพิงหน่อยเดียวก็ไม่ได้?”
ลู่ซานชี้ไปที่กับข้าวสองจานบนเบาะรองที่ไม่ได้ใส่พริก “ใครผัดล่ะ?”
“……นายเป็นคนผัด”
“เธอยังมีหน้ามาพูดว่าฉันไม่ได้ดูแลเธออีกเหรอ?”
หวังอี๋ซินเม้มปาก ไม่ส่งเสียงอีก
เสิ่นเนี่ยนขดตัวอยู่ในอ้อมอกของลู่เจียง หรี่ตามองคนหนุ่มสาวคู่นี้ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย