ตอนที่ 136 เงินที่ใช้ก็ไม่ใช่เงินหลวงสักหน่อย

เสิ่นเนี่ยนสวมรองเท้าแตะเดินทอดน่องลงมาจากชั้นสอง ปล่อยผมยาวสยายไว้ด้านหลังตามสบาย ใบหน้าสดไร้เครื่องสำอาง มองพวกเขาสองคนด้วยความสงสัย “หัวเราะอะไรกันอยู่เหรอ”

เสิ่นเจ๋อเหลียงกับลู่เจียงเงียบเสียงลงพร้อมกัน ก่อนจะพูดเป็นเสียงเดียวกัน “ไม่มีอะไรกัน”

เสิ่นเนี่ยนกลอกตา เดินตรงไปยังห้องครัว

พอยกชามข้าวต้มกลับมา ก็นั่งกินข้าง ๆ พวกเขา พลางซดข้าวต้มพลางหาวหวอด หลังจากยุ่งวุ่นวายมาพักใหญ่ เทศกาลปีใหม่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว ใบไม้นอกหน้าต่างร่วงโรย หลงเหลือไว้เพียงสีเหลืองทองอร่ามเต็มพื้น

เธอถามเสิ่นเจ๋อเหลียง “ปีนี้กลับบ้านไปฉลองปีใหม่ไหม”