ตอนที่ 130 โปรเจกต์ก็เป็นของเธอแล้ว

ด้านหน้าอาคารฮุ่ยหัวหันออกสู่ทะเล กว้างใหญ่ไพศาล ตอนกลางคืนมีผู้คนมากมายเดินเล่นมาทางนี้ ลมริมทะเลค่อนข้างแรง เม็ดทรายละเอียดนุ่ม

เสิ่นเจ๋อเหลียงเดินเคียงข้างสวีลิ่งอี๋อยู่หน้าสุด ทั้งสองคนสวมชุดลำลองผ้าฝ้ายตัวหลวม เดินช้า ๆ และกระซิบกระซาบกันเป็นระยะ พอมองตรงไปข้างหน้า ก็มองเห็นโรงแรมนานาชาติของนครเซิน

มีโอกาสได้พบเจอมิตรสหายชาวต่างชาติอยู่เรื่อย ๆ

จางไป๋ซงกับเสิ่นเหยามองไปทางนั้นบ่อยครั้ง เมื่อเห็นมีคนเล่นวอลเลย์บอลบนชายหาด จึงหยุดยืนดูอยู่ครู่หนึ่ง

ลู่ซานไม่ได้เดินลงไปบนชายหาด เขายืนอยู่บนถนนลาดยาง ขาข้างหนึ่งเหยียบรั้วกั้น โน้มตัวคุยกับเสิ่นเนี่ยน “ทำชานมต้องใช้ผลไม้ นมสด ใบชา... ต้นทุนไม่ใช่น้อย ๆ ยังต้องใช้น้ำแข็งอีก ในร้านต้องเตรียมตู้เย็นไว้แน่นอน พอเอาของพวกนี้มารวมกัน ราคาขายก็ต้องตั้งไว้สูง”