เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ตอนนี้เสิ่นเนี่ยนมั่นใจได้แล้วว่า ที่นี่ก็คือคณะกรรมการการลงทุนต่างประเทศในเวลาต่อมานั่นเอง
“เธอกับพี่ทำไมถึงไม่คิดจะย้ายมาฝั่งนี้ล่ะ”
สวีลิ่งอี๋จึ๊ปากทีหนึ่ง “ฉันก็อยากไปอยู่นะ แต่งานฝั่งน้องชายสามีขาดคนไม่ได้ เธอก็รู้นี่ว่าสินค้าตั้งหลายอย่างขายส่งออกกำไรสู้ขายในประเทศไม่ได้ ยิ่งการส่งออกมากก็ยิ่งขาดทุนมาก แต่การค้าส่งออกกลับครองสัดส่วนรายได้เงินตราต่างประเทศเกิน 80% ขึ้นไปน่ะสิ”
“นี่ทำให้จำต้องส่งออก ทว่าส่งออกไปกลับขาดทุน ช่างเป็นปัญหาเรื้อรังแก้ยากจริง ๆ”
เสิ่นเนี่ยนขมวดคิ้ว “ไม่ได้เริ่มนำระบบตัวแทนมาใช้แล้วเหรอ ไม่มีผลสัมฤทธิ์เลยเหรอ”
“กำลังคลำทางอยู่น่ะ” สวีลิ่งอี๋ถอนหายใจยาว พอพูดถึงเรื่องงานก็หงุดหงิดใจอย่างยิ่ง “ยังวุ่นวายมากอยู่เลย ทางฝั่งวิสาหกิจก็เละเทะ ต่อไปข้างหน้าอาจจะค่อย ๆ มั่นคงขึ้นละมั้ง เมื่อไหร่การส่งออกถึงจะทำเงินได้สักทีนะ!”