เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเนี่ยนไม่ได้เลือกแปล
เธอทำเหมือนสวีลิ่งอี๋ โดยคัดเลือกส่วนที่ตนถนัดออกมา ส่วนที่ไม่ถนัดก็วางพักไว้ก่อน ตอนสี่ทุ่มที่เลิกงาน พวกเธอก็ยื่นเอกสารส่งไป แล้วเลิกงานกลับ
ฉินลี่เฟิงเพียงส่งเสียง “อืม” คำหนึ่ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ยังคงตรวจทานสัญญาต่อไปตามเดิม
ทุกคนต่างเลิกงานกลับไปหมดแล้ว มีเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะตรงฝั่งของเขาที่ยังสว่างอยู่
เสิ่นเนี่ยนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง พนักงานเลิกงานได้โดยไม่ต้องรอให้เขาออกปาก แสดงว่านี่เป็นเรื่องปกติ ความกดดันสูงมอบให้ผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ความตึงเครียดที่หนักหน่วงยิ่งกว่ากลับมอบให้ตัวเอง
ระเบียงทางเดินเงียบสงบ ผู้คนเดินจากไปหมดแล้ว
ไม่นานนัก สวีวั่งซูก็หิ้วมื้อดึกผลักประตูเดินเข้ามา ขนมอบตะวันตกหนึ่งกล่อง แซนด์วิชสองชิ้น และยังมีน้ำแกงอีกหนึ่งถ้วย
ฉินลี่เฟิงเงยหน้าขึ้น นวดหว่างคิ้วเบา ๆ
สวีวั่งซูใช้เท้าดันประตูปิด “ยังมีต้องตรวจอีกเท่าไหร่”