ตอนที่ 95 ฉันช่างโชคดีจริงๆ

ลู่เจียงกำลังกินปลา ในหุบเขาไม่ค่อยมีปลา ไม่ว่าปลาอะไรกันเขาล้วนชอบกินมาตลอด พลางฟังคนทั้งสองคุยกันข้าง ๆ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเงียบ ๆ

เสิ่นหวยชิง “เรื่องที่โจวเจียเฉียว ฉันได้ยินมาแล้ว การเชือดไก่ให้ลิงดูครั้งนั้น เธอทำได้ไม่เลว”

เสิ่นเนี่ยนหลุบตาลง “แต่วิธีการของฉัน ท่านกลับไม่เห็นด้วยสักนิด”

เสิ่นหวยชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ตลาดกลางคืนมีผู้คนพลุกพล่าน เสียงแว่วมาถึงตรงนี้เป็นระยะ ๆ

“เธอไม่ได้จะอยู่ที่มณฑลหลานนาน วิธีการจัดการแบบนั้นก็ไม่ได้ผิดอะไร มีฉันอยู่ ต่อให้ผิด ก็ไม่มีใครทำอะไรเธอได้”

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง หันหน้ากลับมามองเธอ “ฉันไม่ได้บอกว่าเธอทำเรื่องนี้ผิด แต่เป็นเพราะนิสัยจริงแท้จนเกินไป”

เขาทอดถอนใจ ยกถ้วยชาขึ้นแล้ววางลงอีกครั้ง “เรื่องนี้แก้ยากจริง ๆ หากฉันปล่อยปละละเลย เพิกเฉยต่อผลประโยชน์ของประเทศชาติที่ถูกล่วงละเมิด เสี่ยวเนี่ยน เธอยังจะยอมเรียกฉันว่าลุงใหญ่อยู่ไหม”