ตอนที่ 23 ฉันไม่อยากแต่งงาน ไม่แต่งงาน

วันรุ่งขึ้นเสิ่นเนี่ยนตื่นสาย

แสงแดดลอดผ่านรอยแยกของกระดาษหน้าต่างเข้ามา แยงตาจนเจ็บ เธอพลิกตัว ไม่อยากขยับ

มีเสียงพูดคุยของชายแปลกหน้าดังมาจากลานบ้าน เสียงทุ้มต่ำ ฟังไม่ชัดว่าพูดอะไรกันอยู่ แต่ฟังออกว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้าน

เสิ่นเนี่ยนลุกขึ้นนั่งพรวดพราด

ไม่ขยับเขยื้อน

ยิ้มออกมานิดหนึ่ง แล้วล้มตัวลงนอนตามเดิม

มีคนเคาะประตู หวังชุนหลานตะโกนอยู่ข้างนอก “เสี่ยวเนี่ยน ตื่นได้แล้ว ที่บ้านมีแขกมา”

พูดประโยคนี้จบ ก็ไม่รู้ว่าหันไปพูดกับใครต่อ “เพิ่งกลับมาน่ะ เรียนหนังสือเปลืองสมอง เหนื่อยมาก ปกติตื่นแต่เช้าตรู่แล้ว”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเรามาเช้าไปเอง” ชายวัยกลางคนตอบรับ

ประตูถูกเคาะอีกครั้ง “ตื่นสิ เสี่ยวเนี่ยน!”