ตอนที่ 14 นักศึกษามหาวิทยาลัยก็เป็นเด็กผู้หญิง ล้วนต้องแต่งงาน

ที่บ้านซื้อจักรยานคันใหม่มา

ฟางชิงสุ่ยหัดขี่ไม่กี่วันก็เป็นแล้ว แต่หวังชุนหลานไม่ยอมให้เขาขี่ไปโรงเรียนตลอดมา เพราะกลัวเปื้อน กลัวขี่พัง และกลัวคนอื่นจะแอบเอาไปขี่

เขาเห็นฟางชิงซานเข็นจักรยานออกมาก็ตาเป็นประกาย “พี่ พี่จะไปส่งฉันเหรอ”

ฟางชิงซานพยักหน้า “ไปส่งนาย”

หวังชุนหลานขมวดคิ้ว “คนอื่นเขาเดินไปกันหมด ทำไมถึงต้องไปส่งเขาคนเดียว”

ฟางชิงซานกวักมือเรียกน้องเล็กให้ออกเดินทาง พลางเอ่ยเรียบ ๆ “นาน ๆ ส่งที”

พอล้อรถพ้นลานบ้าน เสียงโห่ร้องยินดีของฟางชิงสุ่ยก็แว่วมา ฟางต้าจู้หัวเราะ “ไปส่งก็ส่งไปสิ คนเป็นพี่เขายังไม่บ่นเหนื่อยเลย เธออย่าไปเสียดายรถนักเลย”

หวังชุนหลานเท้าสะเอวทั้งสองข้าง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลอยู่ตลอด