กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 256 วันหนึ่งวันนั้นก็คือวันนี้
การร้องคู่ท่อนนี้ใช้ทิศทางเสียงประสานที่กระชับแน่นยิ่งกว่าเดิม
ในที่นั่งผู้ชมด้านล่างเวที ในที่สุดก็มีคนกลั้นไม่อยู่ ร้องไห้ออกมา
เสียงร้องไห้นั้นแผ่วเบา ถูกกลืนหายไปในเสียงดนตรี
ทว่าต่อมาไม่ช้า เสียงที่สอง เสียงที่สาม ก็ตามมาติด ๆ
บางคนกำลังยิ้ม ๆ อยู่ น้ำตากลับไหลรินลงมา
เสียงสะอึกสะอื้นประปรายลอยแว่วขึ้นมาจากทุกทิศทางพร้อม ๆ กัน
【“ข้างกายเธอ ข้างกายฉัน ไม่ใช่ฝั่งเดียวกัน”… เรียนจบแล้วต่างคนต่างแยกย้ายไปคนละทิศละทาง คงหมายถึงความรู้สึกนี้สินะ】
【มิตรภาพเคยเปรียบดั่งเรือโนอาห์… เรือโนอาห์คือสิ่งเดียวที่รอดชีวิตจากมหาอุทกภัยได้ แต่สุดท้ายผู้คนบนเรือลำนั้นก็ต้องกระจัดกระจายจากกันไปอยู่ดี】