เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 246 บอกลากันด้วยดี ก็เป็นระยะสมบูรณ์อย่างหนึ่ง
เฉิงเนี่ยนสูดจมูก ยกไมโครโฟนขึ้นมาอีกครั้ง น้ำเสียงเริ่มมั่นคงขึ้นมาบ้างแล้ว
“ดังนั้นสิ่งที่เราอยากจะบอกก็คือ…ถ้าหากในอนาคตมีวันหนึ่ง ที่พวกคุณต้องพบเจอกับทางเลือกที่จำต้องแยกย้ายกันตรงทางแยกของชีวิต ก็อย่าได้เสียใจจนเกินไปเลย ไม่ใช่ว่าความรักทั้งหมดจะต้องลงเอยด้วยการได้อยู่ด้วยกันเสมอไป”
เสิ่นวั่งพยักหน้าอย่างแรงอยู่ข้าง ๆ หันไปมองเฉิงเนี่ยนแวบหนึ่ง มุมปากฝืนยิ้มออกมา
“ใช่แล้ว การบอกลากันด้วยดี ก็ถือเป็นความสมบูรณ์แบบอย่างหนึ่ง”
หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ทั้งสองคนก็โค้งคำนับให้ด้านล่างเวทีพร้อมกัน จากนั้นก็หันหลังเดินลงจากเวทีด้านข้างไป
ด้านหลังยังมีคนขึ้นมาแบ่งปันเรื่องราวของตัวเองบนเวทีอีก
คนหนุ่มสาวคนแล้วคนเล่าเดินขึ้นไป แล้วก็เดินลงมา