กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 169 อยากรับลมริมทะเลกับเธอ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เจียงสวินตื่นแต่เช้า
ม่านหน้าต่างไม่ได้รูดปิดสนิท แสงอรุณสายแคบ ๆ ส่องเฉียงผ่านช่องว่างเข้ามา ทาบทับลงบนผ้าปูที่นอนสีขาวของโรงแรม
เจียงสวินเอียงหน้า มองเห็นหลินอวี่ซินยังคงขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ลมหายใจสม่ำเสมอยืดยาว ขนตาสั่นไหวเบา ๆ ในแสงยามเช้า
เจียงสวินไม่ได้ขยับตัว นอนอยู่อย่างเงียบสงบเช่นนั้น
นอกหน้าต่าง เมืองเซินกำลังตื่นจากการหลับใหล เสียงครางต่ำของขบวนรถแว่วมาจากพื้นดินอันไกลโพ้น ผ่านชั้นกระจกหลายชั้นกรองจนกลายเป็นเสียงหึ่ง ๆ แผ่วเบา
ไกลออกไปคล้ายมีเสียงร้องของนกนางนวล แว่วมาเพียงบางเบา ถูกสายลมอุ้มพัดผ่านซอกหน้าต่างเข้ามา
ขนตาของหลินอวี่ซินขยับไหวเล็กน้อย จากนั้นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น