เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 161 ให้เรียกทัวร์ลง ไม่ใช่รนหาที่ตาย!
เมืองเซิน ภายในห้องพักของโรงแรมแห่งหนึ่ง
จางผิงผิงเหวี่ยงกระเป๋าใบเล็กสีเงินลงบนตู้ตรงทางเข้าอย่างแรง ย่ำรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรคู่นั้นเดินโซเซไปไม่กี่ก้าว
ทั่วทั้งร่างทรุดฮวบลงบนโซฟาราวกับถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น กระทั่งชายกระโปรงที่เปิดเลิกขึ้นมาก็ยังไม่มีอารมณ์จะจัดให้เข้าที่
สายตาเหม่อลอยไร้ประกายจ้องมองเพดาน ในหัวมีเสียงดังวิ้ง ๆ ตื้อไปหมด
ตอนนี้ เวลาล่วงเลยจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสนามบินมาแล้วชั่วโมงกว่า
แต่ยังดีที่ตลอดทางจางผิงผิงคอยจ้องโทรศัพท์มือถืออยู่ตลอด
เรื่องของตัวเองยังไม่ได้ขึ้นเทรนด์ฮิต
ทว่าในใจจางผิงผิงรู้กระจ่างดี
เรื่องนี้เปรียบเสมือนกับระเบิดที่ยังไม่ถูกจุดชนวน เธอต้องชิงจัดการผู้จัดการส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนที่ระเบิดจะแตกออกให้ได้