กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 150 «ความฝันของฉัน»
เริ่นเฟยไม่ได้หวังอะไรมาก เพียงพยักหน้าเบา ๆ
กระทั่งไม่ได้ถามด้วยซ้ำว่าเป็นเพลงที่ส่งมาจากค่ายไหน
ผู้ช่วยเดินไปหน้าเครื่องเสียง แล้วเปิดไฟล์เสียงที่แนบมา
เสียงเปียโนไหลรินออกมาจากเครื่องเสียง คอร์ดแตกอันแผ่วเบา น้ำเสียงใสสะอาดและผ่อนคลาย ราวกับแสงไฟอบอุ่นที่ส่องลอดออกมาจากหน้าต่างบานหนึ่งกลางดึกสงัด
ท่อนเกริ่นแปดวินาที มีเพียงเปียโนหลังเดียวที่กำลังพร่ำรำพันตามลำพังในห้องอันว่างเปล่า
“เพลงแนวค่อย ๆ บิวด์อีกแล้วหรือ” เริ่นเฟยพึมพำในใจ
เขาพลิกเอกสารไปหนึ่งหน้า สายตากวาดมองตัวอักษรทีละบรรทัด ทว่าหูกลับลอยตามเสียงเปียโนนั้นไปโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้เพราะเหตุใด ท่วงทำนองนั้นราวกับมีตะขอเกี่ยว คอยเกี่ยวรั้งความสนใจของเขาเอาไว้อย่างแผ่วเบา สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด