กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 82 เสียงในใจของเฉิงเยี่ยนชิว
“เพลง «ละครหุ่นชักใย» ที่คุณแต่ง เป็นเพลงเสียงร้องแบบงิ้วที่ดีที่สุดที่ผมเคยฟังมาในช่วงหลายปีนี้”
“ตอนที่ท่อนเสียงร้องแบบงิ้วของอาจารย์หลินดังขึ้นมา ผมฟังจนขนลุกไปทั้งตัว”
“คนในสมาคมของพวกเราหลายคน รวมถึงอาจารย์ของผม ต่างก็เปิดเพลงนั้นวนซ้ำนับครั้งไม่ถ้วน”
“เพราะฉะนั้นตอนที่คุณเพิ่งมาถึง ผมจึงเลื่อมใสคุณจากใจจริง และขอบคุณคุณจากใจจริงด้วย”
เฉิงเยี่ยนชิวพูดถึงตรงนี้ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเริ่มหม่นหมองลงบ้าง
“แต่เลื่อมใสก็ส่วนเลื่อมใส ขอบคุณก็ส่วนขอบคุณ คำที่ควรพูด ผมก็ยังต้องพูด”
“ไม่ใช่เพราะผมจงใจหาเรื่องคุณ แต่เป็นเพราะผมกลัว”