กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 67 เสรีภาพทางศิลปะ? เสรีภาพในการพูด?
หลังจากเฉินเฟิงออกไป จ้าวเว่ยกั๋วก็ถอดแว่นตาแล้ววางลงบนโต๊ะ
จากนั้นเขาก็ยกหูโทรศัพท์สายในบนโต๊ะแล้วกดโทรออกเบอร์หนึ่ง
“ท่านผู้นำเก่าครับ ผมเอง เว่ยกั๋ว มีเรื่องหนึ่งจะรายงานท่านครับ”
ปลายสายมีเสียงชราแต่เปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามดังตอบกลับมา “ว่ามาสิ”
จ้าวเว่ยกั๋วเล่ากระแสความคิดเห็นของสังคมในช่วงหลายวันนี้ให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ปลายสายเงียบไปนานมาก
จากนั้น เสียงชรานั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง มีเพียงสามคำ
ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งขุนเขา
“สืบ! จับ! จัดการ!”