กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 62 «สมปรารถนา»: ขุนเขาสายน้ำไร้ภัย ใต้หล้าสงบสุข
บนเวที หลินอวี่ซินยังคงขับร้องต่อไป:
“หากจะกล่าวว่าคุณเคยผ่านความขมขื่นเพื่อความหวานล้ำของฉัน
ฉันก็ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ดั่งใจที่คุณหวัง
หวังว่าจะไม่สูญเปล่า หวังว่าจะมุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ
ในทุก ๆ วันของยุคสมัยอันรุ่งโรจน์นี้”
ภายในบ้านพักแยกแห่งหนึ่ง เฉินอวี๋ตันที่กำลังดูไลฟ์สดอยู่ถอดแว่นตาออก ใช้ปลายแขนเสื้อเช็ดเลนส์แว่น แล้วก็เช็ดหางตา
เขานึกถึงอาจารย์ของเขา
เพราะปู่ของเขาชอบฟังงิ้ว เฉินอวี๋ตันจึงได้สัมผัสกับอุปรากรจีนมาตั้งแต่เด็ก
ต่อมายังได้กราบอาจารย์ท่านหนึ่ง