ตอนที่ 59 «วาสนาสะพานหนึ่งสาย»

ตอนที่ 59 «วาสนาสะพานหนึ่งสาย»

“ควันสัญญาณพันลี้เนินศพไร้ญาติ

วิญญาณโดดเดี่ยวในยุคแห่งความโกลาหลไร้ผู้มาเยือน

ฟ้าไร้วาจาพู่กันน้ำหมึกเหน็บหนาว

มีดพู่กันจารึกวสันต์สารทชดใช้ด้วยเลือด”

ยามร้องถึงคำว่า “มีดพู่กัน” สองคำนี้ น้ำเสียงของหลินอวี่ซินก็ระเบิดออกในฉับพลัน!

เสียงคำรามอันดุดันและกระชั้นสั้นระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของลำคอ

【เชี่ย เชี่ย เชี่ย นี่มันวิธีร้องแบบไหนกันเนี่ย!!!】

【พอคำว่า “มีดพู่กัน” สองคำนี้หลุดออกมา ฉันขนลุกซู่ชาไปทั้งตัวเลย】

【เดี๋ยวนะ เนื้อร้องท่อนหลังนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เจียงสวินแต่งต่อใช่ไหม? ถึงขั้นกล้าแต่งต่อจากบทกวีชายแดนของหวังชางหลิงเชียวเหรอ?】