ตอนที่ 485 หายนะมารบังเกิด

ตอนที่ 485 หายนะมารบังเกิด

“ท่านบรรพชน ท่านกลับมาแล้วเหรอ?”

หน้าตำหนักจื่อเซียว เด็กหญิงตัวน้อยท่าทางน่ารักเบิกตากลมโตเอ่ยทักทาย

“อืม!”

หงจวินพยักหน้า เอามือไพล่หลังแล้วเดินเข้าตำหนักจื่อเซียวไปด้วยท่าทีสงบนิ่ง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเด็กรับใช้คนนี้ เขาก็มักจะรู้สึกผิดอยู่ในใจเสมอ ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนี้มันมาจากไหน

หงจวินนั่งขัดสมาธิอยู่ในตำหนักจื่อเซียว กวาดสายตามองลงไปยังแผ่นดินยุคบุพกาลอันกว้างใหญ่ไพศาล

จิตมารอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า แสงมารบดบังแสงอาทิตย์จนมิด

เมฆมารสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกม้วนตัวไปมา ราวกับหนวดของสัตว์ประหลาดชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานไปทั่ว

ท่ามกลางเมฆมารนั้น สามารถได้ยินเสียงคำรามต่ำและเสียงบ่นพึมพำดังก้องไปทั่วฟ้าดิน