กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 451 ท้องฟ้า ควรจะเปลี่ยนได้แล้ว
บนภูเขาเซียนเผิงไหล มีนกเซียนและสัตว์ประหลาดวิ่งไปมา พืชวิญญาณและหญ้าเซียนแปลกตาขึ้นกระจายอยู่ทั่วทุกที่
สายลมทะเลเค็มพัดผ่าน แสงสะท้อนของดวงอาทิตย์ตกดินสาดส่องเมฆสีแดงเป็นระยะทางหมื่นลี้ ทำให้ภูเขาเซียนที่แยกตัวเป็นอีกโลกหนึ่งแห่งนี้ราวกับสวรรค์บนดิน
ตงฮว๋าตี้จวินจัดโต๊ะเล็ก ๆ บนยอดเขาและดื่มเหล้าเพียงลำพัง แต่ฝั่งตรงข้ามกลับวางถ้วยชาไว้หนึ่งใบ เขาเทน้ำชาจนเต็มแล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า
“ฉันผู้นี้รอมานานแล้ว ในเมื่อมาแล้ว ทำไมไม่ปรากฏตัวให้เห็นล่ะ?”
“อมิตาภพุทธะ ประเสริฐแท้ ประเสริฐแท้ อาตมาขอคารวะตงฮว๋าตี้จวิน!”
เสียงบทสวดที่คุ้นเคยดังขึ้น ความว่างเปล่าเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเปลี่ยนไป ตามด้วยเซียนหญิงรูปร่างอรชรในแสงสีดำเดินออกมา
ใบหน้าถูกปกปิดด้วยร่องรอยแห่งมรรคจนมองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริง แต่ในแสงพุทธะที่ส่องทะลุจากหัวใจกลับมองเห็นพระพุทธรูปองค์หนึ่งนั่งสมาธิอยู่ภายใน