บทที่ 122: เซ่อเหวยเกิน

บทที่ 122: เซ่อเหวยเกิน

【สวัสดีครับ นายท่าน เสี่ยวอวี่พร้อมรับใช้】

ทันทีที่สมุดบันทึกเปิดออก ตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษอย่างกระตือรือร้น

จากตัวอักษรที่เด้งไปมา พอมองออกเลือนรางว่ามันดูมีความสุขมาก

ในฐานะวัตถุต้องห้าม มันไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นคืนชีพเลย

หลินอวี่มองสมุดบันทึกคำพยากรณ์ พลางขมวดคิ้วนิดๆ

เขากำลังคิดอยู่ว่า…

เมืองชุนคุ้มค่าพอให้เขาใช้สมุดบันทึกคำพยากรณ์สักครั้งหรือเปล่า

ในแต่ละเดือน สมุดบันทึกคำพยากรณ์ตอบคำถามได้แค่สามครั้ง เขาถามไปแล้วครั้งหนึ่ง

ถ้าถามอีกครั้ง เดือนนี้ก็จะเหลือโอกาสสุดท้ายแค่ครั้งเดียว