กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 118: คนหลงผิด
ไอ้หัวเหลืองเกาหัวอย่างงุนงง
รอบตัวเขา ผู้รอดชีวิตทุกคนต่างได้รับผลกระทบ พวกเขาทำสีหน้าเจ็บปวด ร้องไห้ไม่หยุด ปากก็พึมพำซ้ำๆ พลางตะโกนว่า
“ฉันมีบาป… ฉันมีบาป…”
“คนบาปอย่างฉันจะมีหน้าอยู่ต่อไปได้ยังไง…”
“ฉันทำผิดต่อพระพุทธเจ้า… ฉันเป็นคนบาป…”
“พระพุทธเจ้า… โปรดพาฉันไปด้วยเถอะ…”
ทุกคนเหมือนถูกครอบงำ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับผลกระทบหนักกว่าเสิ่นสุย หลินอวี่ และคนอื่นๆ มาก
มองออกไปคราวเดียว
ไอ้หัวเหลืองก็รู้สึกว่าทุกคนบ้ากันหมด แล้วทำไมเหลือเขาคนเดียวที่ยังปกติดีล่ะ?