บทที่ 112: ตั้งสติไว้ อย่าบ้าบิ่น!

บทที่ 112: ตั้งสติไว้ อย่าบ้าบิ่น!

เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง

ในพริบตานั้น!

ผืนน้ำโดยรอบพลันเย็นเยียบ กลิ่นอายความหนาวเหน็บอันลี้ลับแผ่ซ่านไปตามกระแสน้ำ โอบล้อมเข้ามาจากทุกทิศทางเป็นชั้น ๆ

ตรงหน้าเหล่าทุกคน

ปรากฏชายคนหนึ่งสวมเสื้อสีเทา ผมเปียกลู่ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ดวงตาถลนออกมา ทั่วทั้งร่างปกคลุมด้วยกลิ่นอายเย็นยะเยือก เสียงทุ้มต่ำเจือด้วยไออาฆาตเข้มข้น

“มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน... มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน... มา...”

เขายังตะโกนไม่ทันจบ

ก็มีเสียงอำมหิตดังขึ้น

“ไปอยู่เป็นเพื่อนแม่แกสิ!”