กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 60: แวมไพร์เหวยหลุนเต๋อ
ทุกคนเดินออกจากประตูโบสถ์ บนลานโล่งที่แสงจันทร์สาดส่อง มีเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่
ร่างนั้นถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทคอสูง ภายใต้แสงจันทร์ ผิวของเขาซีดเผือดไร้ชีวิตชีวาราวกับคนตาย กลิ่นอายเย็นเยียบและสูงศักดิ์แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
เป็นแวมไพร์ตนนั้นนั่นเอง!
แต่นั่นคือความประทับใจแรกของทุกคน
ทว่าพอมองให้ละเอียดแล้ว…
เสื้อคลุมสีดำของแวมไพร์ค่อนข้างเก่า แถมยังขึ้นขุยอีกต่างหาก
ร่างกายใต้เสื้อคลุมนั้นผอมแห้งอย่างหนัก เรียกได้ว่าผอมจนเหลือแต่กระดูกเลยก็ว่าได้
ผิวซีดเผือดยังติดเขียวจาง ๆ ดูเหมือนจะขาดสารอาหารอยู่พอสมควร
ถึงภาพจำทั่วไปของแวมไพร์จะดูเหมือนคนขาดสารอาหารอยู่แล้วก็เถอะ