บทที่ 46: ออกแบบมาเฉพาะตัว

บทที่ 46: ออกแบบมาเฉพาะตัว

ฟึ่บ

แสงสว่างวาบขึ้น

คนกลุ่มหนึ่งหายตัวไปและเข้าสู่การเลือก

จันทร์กระจ่าง ดาวพร่างพราย แต่บรรยากาศกลับมืดสลัว

ในตรอกแคบอึดอัดแห่งหนึ่ง สุนัขซอมบี้ตัวหนึ่งมีร่างกายเน่าเปื่อยไปทั่ว ดวงตาขุ่นมัวเป็นสีเทาขาว มันอ้าปากกว้างราวกับกระหายเลือด น้ำลายเหม็นคาวไหลย้อย จ้องหลินอวี่เขม็ง

หลินอวี่ถือดาบใหญ่ไว้ในมือ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย

แม้อยู่ห่างกันห้าหกเมตร เขาก็ยังได้กลิ่นเหม็นอ่อน ๆ จากตัวสุนัขซอมบี้

มันเป็นกลิ่นเนื้อเน่าผสมกับกลิ่นเหม็นจากท่อระบายน้ำ

เหม็นสุด ๆ!