บทที่ 37: ก็แค่นักเดินทางธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

บทที่ 37: ก็แค่นักเดินทางธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

ชายผู้เป็นหัวหน้ากองหมาป่าละโมบกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกรอบแกรบ ดวงตาเย็นชา ก่อนแค่นหัวเราะอย่างโหดเหี้ยมสองครั้ง “ได้ เถี่ยชิวคนนี้ชอบกระดูกแข็ง ๆ ที่สุด!”

“ยิ่งกระดูกแข็งเท่าไร เวลาบดให้แหลกก็ยิ่งสะใจ!”

ไอ้หัวเหลืองยืนทำท่าสบาย ๆ อยู่ข้างหลินอวี่ ก่อนอดหัวเราะไม่ได้

“เถี่ยชิว? มีคนตั้งชื่อนี้ด้วยเหรอ? ฉันยังชื่อโบว์ลิ่งเลย!”

เถี่ยชิวเดือดขึ้นมาทันที

“รนหาที่ตาย!”

ตูม!

ชั่วพริบตาเดียว

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเถี่ยชิวปูดโปนขึ้นมา เสื้อยืดแขนสั้นสีดำบนตัวเขาถูกดันจนขาด เผยให้เห็นผิวสีทองแดงที่แข็งราวกับเหล็ก ขณะเดียวกัน ภายในร่างของเขาก็เริ่มแผ่กลิ่นอายเย็นชาและแข็งกระด้างออกมา...