กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 15: รับคำอวยพรจากนาย
เหล่าผู้รอดชีวิตสมองอื้อไปหมด สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเริ่มแตกตื่นและหนีเอาตัวรอด
คนมีรถก็ขึ้นรถ ส่วนคนไม่มีรถ ต่อให้ต้องแย่งรถก็ต้องขึ้นให้ได้!
ก่อนวิกฤตการณ์จะมาถึง รถทุกคันล้วนมีเจ้าของ แม้แต่ที่นั่งแต่ละที่ก็ถูกจัดสรรไว้เรียบร้อยแล้ว แต่หลังวิกฤตการณ์มาเยือน... การจัดสรรทั้งหมด รวมถึงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของทุกอย่าง ล้วนไม่สำคัญอีกต่อไป!
สิ่งสำคัญที่สุดคือการมีชีวิตรอด!
“นาย... อย่าทำเกินไปนะ นี่รถของฉัน!”
“ไสหัวไป รถคันนี้เขียนชื่อแกไว้หรือไง? ตอนนี้มันเป็นรถของฉัน!”
“ช่วยฉันด้วย ช่วยฉันด้วย ขอแค่ให้ฉันขึ้นรถ ฉันยอมนอนกับนาย!”
“รีบขับรถเร็วเข้า รีบขับรถ!”