กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 448 กลไกก๊าซไลต์
“คนเราเนี่ย พอได้มาอยู่ต่อหน้าทำความรู้จักกันจริง ๆ มีความสามารถรู้สินะว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง”
เหยาซูหลิงที่มีจิตสำนึกว่าเผลอพูดสิ่งที่คิดในใจออกมาก็รีบหุบปากฉับ พอหันหน้าไปก็เห็นว่าทังซู่กำลังมองเธอด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่แล้ว
“ทำไมจู่ ๆ ถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาล่ะคะ?”
“เอ่อ คือว่า…” เหยาซูหลิงหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน “คงเพราะรู้สึกว่าท่านดูเป็นกันเองมากน่ะค่ะ ไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งของรุ่นพี่ใหญ่เลยสักนิด”
“ฉันไม่ได้เป็นรุ่นพี่ใหญ่ตั้งนานแล้วค่ะ” ทังซู่เอ่ยอย่างขบขัน “ตอนนี้เป็นคนธรรมดาแล้ว”
เหยาซูหลิงเขินอายจนแทบจะเอาเท้าจิกพื้นอยู่แล้ว ทว่าก็ยังเค้นประโยคที่มีอีคิวสูงออกมาได้อย่างยากลำบาก “ถึงอย่างนั้นก็น่าเคารพอยู่ดีค่ะ”