กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 377 บันทึกความทรงจำเหยาฉู่ 8
บนม้านั่งยาวใต้แสงไฟถนนในมหาวิทยาลัย เงาร่างสองสายกำลังนั่งเคียงข้างกัน ต่างฝ่ายต่างเงียบงันไร้วาจา
เหยาซูหลิงประคองขวดน้ำแร่ที่ฉู่หมิงโจวมอบให้เธอ กระแอมไอออกมาสองทีด้วยความกระอักกระอ่วน
“ที่แท้ก็แค่ยาสลบชนิดอ่อนเหรอเนี่ย ฉันก็นึกว่า…”
นึกว่าสูดเข้าไปทีเดียวจะตายเสียอีก
ยังดีที่ฉู่หมิงโจวไม่ได้หัวเราะเยาะพฤติกรรมชวนขำเมื่อครู่ของเธอ เพียงแต่มองเธออยู่นานราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง
“ไม่ได้เดินด้วยกันนานมากแล้วนะ”
“เอ๊ะ?”
เหยาซูหลิงยังคงงงงวยอยู่บ้าง
ฉู่หมิงโจวทวนซ้ำอีกรอบอย่างใจเย็นเป็นที่สุด “พวกเราไม่ได้เดินด้วยกันนานมากแล้ว”