เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 321 ฉันเป็นขอทาน
“เอ้ก อี เอ้ก เอ้ก——”
เสียงไก่ขันยามเช้าตรู่ปลุกให้ตื่นฉือชิวหลี่ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงใหญ่ขนาด 3 เมตร ปูด้วยชุดเครื่องนอนผ้าไหมหม่อนระดับ 6A ในห้องสวีตหรูหราระดับ vvvvvvvvvvvip
ฉือชิวหลี่ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างเฉื่อยชา เลิกผ้าปิดตาขึ้นข้างหนึ่งเผยให้เห็นตาข้างเดียว แล้วจ้องมองสภาพอากาศที่เต็มไปด้วยหมอกสลัวนอกหน้าต่างด้วยความงุนงง
“ฉันไปชนบทตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?”
«เรื่องไปชนบทไม่ชนบทเอาไว้ก่อน สภาพคุณตอนนี้มัน อามะเทราสึ ชัด ๆ!»
«เปิดฉากมาแบบศูนย์เฟรมแบบนี้ฉันจะหลบยังไงทัน?»
«งั้นก็ไม่ต้องหลบสิ»
หลังจากยอมรับความจริงที่ว่ารีสอร์ตหรูหราก็เลี้ยงไก่ด้วยได้แล้ว ฉือชิวหลี่ก็ถอดผ้าปิดตาออกทั้งหมด แล้วเหลือบมองเวลาบนฝาผนัง
เก้าโมงเช้า