กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 145 ช่างกวนโอ๊ยจนไม่รู้จะกวนยังไงแล้ว
เมื่อมองแผ่นหลังของอีเซียวที่รีบร้อนจากไป เหยาซูหลิงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
ทำไมถึงมีความรู้สึกอยู่ตลอดว่า…เขาเห็นฉู่หมิงโจวแล้วถึงได้วิ่งหนีกันนะ?
“พวกคุณลบเพื่อนกันแล้ว”
ยังไม่ทันที่เหยาซูหลิงจะเอ่ยถาม ฉู่หมิงโจวกลับเป็นฝ่ายชิงเปิดปากก่อน แม้จะเป็นประโยคแถลง แต่กลับฟังออกถึงน้ำเสียงที่แฝงการหยั่งเชิง
เหยาซูหลิงไม่ได้ปิดบัง “ใช่ สี่ปีที่แล้ว”
หัวคิ้วของฉู่หมิงโจวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ในแววตามีความสงสัยผุดขึ้นมาชั่วพริบตา “สี่ปีที่แล้วเหรอ?”
หม่าผีจิ้งผลุบโผล่ออกมาระหว่างทั้งสองคน ดวงตากลมโตคู่โตที่เปี่ยมไปด้วยข่าวซุบซิบขยับกลอกไปมาซ้ายขวา
“หมายความว่าไง เมื่อก่อนพวกคุณรู้จักกันเหรอ?”