กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 574 ทวีปรีเยว่
“อาเหวิน อาเหวิน…”
ปัวไซซีรู้สึกราวกับตนกำลังจะสิ้นใจ
เรือนร่างอวบอิ่มของนางนอนอยู่บนก้อนหิน
ผิวขาวผ่องเต็มไปด้วยรอยแผล
ในอ้อมแขนโอบกอดหงส์มรกต ปี้จี
ปี้จีกอดเอวคอดของปัวไซซีไว้แน่น
หยาดเหงื่อหอมพร่างพรมดุจสายฝน
ผิวเนียนละเอียดขาวผ่องเจือสีแดงระเรื่อ
“เฮ้อ”