ตอนที่ 345 น้ำผึ้ง

“แม่คะ... แม่คะ... พวกหนูรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว แม่ไม่ทิ้งพวกหนูได้ไหมคะ?” หลัวเจาตี้ดึงมือหลัวพั่นตี้ น้ำเสียงเบาบางสั่นเครือปนเสียงสะอื้น แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “ต่อไปพวกหนูจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี แม่พาพวกหนูกลับบ้านได้ไหมคะ?”

เฉินจินเจาเพียงแค่เหลือบมองพวกเธอแวบหนึ่งอย่างเย็นชา หัวใจของเธอนั้นตายด้านไปตั้งแต่ตอนที่ลูกสาวคนโตถูกทุบตีจนตาย และเด็กสองคนนี้กลับช่วยคนตระกูลหลัวกุเรื่องว่าลูกสาวคนโตพลัดตกน้ำไปแล้ว

เธอมองเด็กสองคนนี้ราวกับมองคนแปลกหน้าแล้วเดินผ่านไปตรง ๆ หลัวเจาตี้และหลัวพั่นตี้ยังคิดจะวิ่งตาม แต่กลับถูกโหลวซู่ฮวาก้าวขึ้นหน้ามาขวางเอาไว้

โหลวซู่ฮวามองเด็กทั้งสอง แววตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน “พวกเธอตามพวกฉันไปเถอะ!”