ตอนที่ 338 คานหาบ

เฉินจินเจาพยักหน้า ดวงตาดำขลับกระจ่างใสของเจียงชิงฉือจ้องมองเธอ ราวกับมีมนตร์สะกด ค่อย ๆ ทำให้เธอสงบลงและได้สติกลับมา

“หลายปีมานี้ โซ่ตรวนที่พวกเขาสวมใส่บนตัวเธอ อาจเป็นกรงขังที่พันธนาการเธอไว้ แต่ก็สามารถเป็นอาวุธที่เธอฝึกฝนบำเพ็ญขึ้นมาได้เช่นกัน”

เฉินจินเจาเงยหน้าขึ้น มองเจียงชิงฉืออย่างเลื่อนลอย “ชิงฉือ… อาวุธเหรอ ฉัน… ฉันไม่เข้าใจ…”

เธอถูกทรมานมานานเกินไป ถูกก่นด่าประณามมานานเกินไป จนสูญเสียความกล้าที่จะขัดขืนไปนานแล้ว ในสายตาเธอ ความเจ็บปวดในอดีตเหล่านั้น การทารุณกรรมของคนตระกูลหลัวเหล่านั้น ล้วนเป็นพันธนาการที่มิอาจสลัดหลุด จะกลายเป็นอาวุธได้อย่างไร